Figuurcorrigerende neveneffecten geen bezwaar

photo-1416138645715-930585fe4ce2.jpeg

Dat het bittere ernst was, werd me pas duidelijk toen ik er een afspraak bij de kapster voor liet schieten. Nochtans is die zeswekelijkse date met verf en schaar, fijne babbel, en halve blik op een roddelboekje voor mij een stukje gestolen ontspanning. Dan glip ik even weg van drukte en deadlines, en geniet op mijn meest ‘zennige’ moment zelfs stiekem van het slechte bereik. Geen mails, geen telefoontjes; en achteraf blijkt de wereld toch niet vergaan. Lange tijd heb ik gehoopt dat mijn grijze haren wat sneller mijn spiegelbeeld zouden komen verstoren, maar een wekelijkse kappersbeurt zal er wellicht nooit in zitten. Al zou het dan wel een erg dure hobby worden natuurlijk.

Op zoek dus naar een interessanter abonnement op ontspanning. Flexibel als ik ben, heb ik ook tegen figuurcorrigerende neveneffecten geen bezwaar! En zo haalde ik het een tijd geleden in mijn hoofd om het stedelijk zwembad te visiteren. Ik heb dan wel sinds 2006 vaste voet aan de grond in de Hoofdstad van de Smaak, die smaak had ik nooit geassocieerd met deze van chloorwater. Over een degelijke voorbereiding was geen sprake. Net voor mijn eerste vertrek naar de grootste natte cel van Hasselt, diepte ik uit de donkere krochten van mijn ondergoedlade nog een zwangerschapsbadpak op. Als je weet dat onze jongste dochter helemaal ‘ik ben twee en ik zeg nee’ is, begrijp je meteen hoe erg het gesteld is met mijn sportieve aspiraties. Geen idee dus wat het daar lag te doen, maar zulke vondsten zijn altijd een goed excuus wanneer mijn man weer eens beweert dat ik te veel bijhoud. Nah!

Vergane, vale glorie! Dat was het eerste dat me te binnen schoot toen ik er, eens ter plekke, toch in geslaagd was om onder de warme douche uit te komen en me naar de plaats van het naderend onheil te begeven. En dan kon ik nog maar een stuk van de werkelijkheid zien: mijn bril was in de locker gebleven. Gelukkig was ik niet alleen. Vriendin R. was zo lief om samen met mij te gaan watertrappelen en al snel bleek ze ook mijn extra paar ogen. In welke baan kunnen we het best gaan zwemmen? Kan jij zien hoe laat het is?

Over die eerste banentrekkerijen kan ik heel kort zijn. Dat was afzien (niet alleen omdat dat badpak het op een weinig elegant flodderen zette zodra het te water werd gelaten). Ieder excuus was goed om een keertje te skippen of om net iets sneller dan nodig terug naar de troostende douchestralen te vluchten. Tot ik in een overdrukke werkweek besefte dat ik het telefoonnummer van mijn kapster aan het opzoeken was. Mijn kappersbezoek kon ik misschien wel een week verzetten, maar aan onze wekelijkse zwembeurt wilde ik niet raken. Met mijn beperkte zwemtechniek en lekkende zwembrilletje, oog ik wellicht eerder als een vis op het droge, maar verdorie, wat kan ik soms uitkijken naar mijn stilaan vertrouwde zwempauze. Bij de eerste baantjes schieten mijn gedachten nog alle kanten uit, stoor ik me misschien nog aan een zwemmend stuk testosteron in (te) kleine rode zwembroek dat niet voor ons wil wijken, of net wil dat wij dat voor hem doen. Maar na een tijdje verdwijnen alle kleine en grotere beslommeringen naar de achtergrond. Dan hoor ik alleen nog maar mijn eigen zwemslagen, en, als we in de beginnersbaan zwemmen – alleen maar als het te druk is in de andere banen hoor - , speelt in de verte ook de radio van de badmeesters. Hoe zou dat trouwens zijn om iedere werkdag door te brengen in slippers en short? Zwemmen we in een van de banen aan de overzijde, aan de kant van de douches, krijg je bij iedere slag een zepig geurtje mee: fris, fruitig, zoet, bloemig,… Alleen de twee middelste banen zijn een no go. Die zijn voor de ‘échte’ zwemmers. Al blijf ik het gek vinden dat net zij een bord op de rand van het zwembad nodig hebben dat anderen attent maakt op hun crawlstatus.